Echter, in tegenstelling hiermee, en met een zweem van bedrijfsfavoritisme: er is weinig tot geen beperking op de verwerving van bedrijfseigendommen, zelfs in gespannen gebieden die te maken hebben met een ernstige huisvestingscrisis. Volgens gegevens van het Spaanse Kadaster is de bedrijfsactiviteit het hoogst in regio’s waar de druk op de lokale woningmarkt al intens is. De Canarische Eilanden leiden met 16% van de aankopen door bedrijven, gevolgd door Catalonië (15%) en de Balearen (14%).
Veel van deze vastgoedaankopen worden gedaan door vastgoedbeleggingsfondsen (REITs), toerisme-exploitanten en private equity bedrijven. Anderen worden gedaan door welgestelde individuen die gebruik maken van bedrijfsstructuren om te profiteren van belastingvoordelen. In regio’s zoals Madrid genieten bedrijven van verlaagde tarieven voor de overdrachtsbelasting, zo laag als 2,5%. Het is dan ook geen geheim dat investeerders hoofdsteden, buitenwijken en toeristische zones als doelwitten kiezen voor huurinkomsten en waardestijging.
Zoals we hebben gezien, zijn de effecten op lokale gemeenschappen significant. Bedrijfseigendom vermindert de woningvoorraad voor bewoners, drijft de vastgoedprijzen omhoog en stimuleert gentrificatie. De aankoop van vastgoed door grote bedrijven kan soms stress veroorzaken in hele buurten. Als onderdeel van hun strategie zullen ze grote hoeveelheden vastgoed in specifieke gebieden targeten om de prijzen op te drijven. Langetermijnverhuur wordt schaars doordat panden worden doorverkocht of herpositioneerd voor kortetermijnwinsten. Jongeren, essentiële werkers en zelfs middeninkomens worden vaak uit hun eigen buurten geprijsd.
Ondanks de claim van Spanje om betaalbaarheid prioriteit te geven, blijft hun aanpak twijfelachtig. Terwijl de regelgeving voor vakantieverhuur strenger wordt, is er geen equivalent kader om de grootschalige verwerving van woningen door bedrijven aan te pakken. Bovendien blijven buitenlandse investeerders, en velen van buiten de EU, panden opkopen met weinig beperkingen.
Ondertussen identificeerde meer dan 80% van de vastgoedbeleggers die in 2025 door Savills werden ondervraagd Spanje als de topbestemming voor investeringen in Europa. Met zijn benijdenswaardige klimaat, bloeiend toerisme en solide infrastructuur blijft de Middellandse Zeekust intense interesse wekken bij zowel binnenlandse als internationale zakelijke kopers.
Maar deze voortdurende bloei legt een dieper conflict bloot in de kern van de vastgoedstrategie van Spanje. De vastgoedmarkt van Spanje zit nu klem tussen drie concurrerende krachten, a) de droom van een beter leven voor buitenlandse investeerders, b) het basisrecht op betaalbare huisvesting voor inwoners, en c) de streven van de overheid naar economische groei via bedrijfskapitaal.
Tot nu toe lijkt de overheid de voorkeur te geven aan de investeerder.
Tenzij het nationale beleid evolueert om zich met dezelfde urgentie te richten op grootschalige vastgoedaankopen door bedrijven als waarmee het de vakantieverhuur van particulieren heeft aangepakt, zal de huisvestingscrisis in Spanje verdiepen. Regels die selectief gericht zijn op individuele huiseigenaren, maar grote bedrijven bevoordelen, zijn niet alleen inconsistent, maar als ze ongecontroleerd blijven, kunnen ze sociale ongelijkheden vergroten en verdere problemen creëren voor hele gemeenschappen.
